Fraud Blocker Czym jest handfasting? Rytuał - ceremonia zaślubin – BREEDIA Przejdź do treści

Wcześniejsza wyprzedaż Black Friday » do 15%

Was ist Handfasting? - BREEDIA

Czym jest handfasting?

« Tradycyjne obrzędy ślubne »

Handfasting, znane również jako rytuał wiązania dłoni, to starodawny zwyczaj ślubny o celtyckich korzeniach. Do dziś chętnie włącza się go jako romantyczną i pełną miłości ceremonię do ślubu humanistycznego, aby w wyjątkowo piękny sposób przypieczętować głębokie więzi łączące dwie osoby. Wyjaśniamy, jak rytuał ten powstał w życiu Celtów i Wikingów, czym wiąże się tradycja łączenia dłoni oraz przedstawiamy wskazówki dotyczące organizacji ceremonii ślubnej z handfastingiem.

Zawiązanie węzła małżeńskiego

To, co w krajach niemieckojęzycznych chętnie nazywa się związkiem na całe życie, w Wielkiej Brytanii określa się odpowiednio jako „zawiązanie węzła”. Być może to powiedzenie wywodzi się ze starej tradycji handfasting, podczas której pary, mocno owijając dłonie wstążką podczas ceremonii, wyrażały wzajemną miłość. Ten zwyczaj ślubny jest do dziś bardzo romantyczny i symboliczny, a jego znaczenie językowe ma wiele wspólnego z zawieraniem umowy: średniowezeska nazwa „handveste” nie tylko stała się pierwowzorem naszego określenia „handfest” na osobę o silnym charakterze lub sycący posiłek, ale oznacza również umowę, której strony są ze sobą ściśle związane. Handfasting jest do dziś niezwykle popularny podczas ślubów humanistycznych i wiele par chętnie celebruje go obok ceremonii ogrzewania obrączek.

Ceremonia handfasting: Dłonie są łączone wstążką

Historia handfasting

Kiedy większość ludzi jeszcze nie znała pisma, małżeństwo było umową ustną. Aby je przypieczętować, używano kawałka materiału do zawiązania, na którym widniały jedynie imiona panny młodej i pana młodego – można powiedzieć, że był to pierwowzór handfasting. To tradycja Celtów, pogańskiej grupy, którą wierzący chrześcijanie nazywali niewiernymi. Wiele par nie było stać na obrączki ślubne: byli bardzo biedni, a pieniędzy na specjalnie wykonane pierścionki po prostu brakowało. W zamian używano kawałka materiału lub – jeszcze prościej – sznurka, którym następnie, poprzez połączenie dłoni, przypieczętowano przysięgę małżeńską. Podobnie jak niedostępne dla nich pierścionki, materiał stanowił dowód zawarcia małżeństwa. Możliwe, że wśród chrześcijańskiej ludności tamtych czasów również zdarzały się osoby, które podczas ślubu wykorzystywały w istocie pogański, celtycki rytuał handfasting.

Z bardzo prostych materiałów, często wybieranych w czerwonym kolorze, używany kawałek tkaniny ewoluował na przestrzeni wieków. Haftowane zdobienia, przyszywane symbole, wzory przypisane do klanu i inne ozdobniki sprawiały, że powstawały bogato zdobione wstążki, które z czasem zyskiwały na wartości. Nigdy nie mogło zabraknąć imion obu partnerów, a w większości przypadków dołączano również leżącą ósemkę jako symbol nieskończonego związku miłości.

Pierścionki i pierścionki zakładane pod obrączkę jako symbol miłości i więzi

Podstawowa zasada z różnymi wariantami

Ktoś, kto dzisiaj w ramach (zazwyczaj humanistycznej) ceremonii zdecyduje się na zwyczaj handfasting – czy to podczas ślubu w stylu wikingów, czy też zawarcia małżeństwa pod innym motywem – ma różne możliwości, aby w bardzo indywidualny i osobisty sposób ukształtować ten piękny rytuał. Wielu humanistycznych celebrantów zna tradycję rytuału wiązania dłoni i chętnie udziela przyszłej parze porad w razie pytań – kreatywność jest oczywiście mile widziana!

Handfasting w stylu celtyckim – rytuał wiązania dłoni jako zwyczaj ślubny

Niezależnie od tego, jak ma zostać zawiązany węzeł podczas handfasting, jedno podczas ceremonii ślubnej pozostaje niezmienne: panna młoda i pan młody stają naprzeciw siebie i podają sobie dłonie, ponieważ mają one zostać ze sobą połączone. Istnieje wiele sposobów, w jakie można trzymać dłonie. Następnie celebrant ceremonii kładzie na dłonie przygotowany wcześniej materiał, na którym oboje partnerzy wcześniej zapisali swoje imiona, i lekko go zawiązuje.

Alternatywnie krok ten mogą wykonać rodzice lub świadkowie. Następnie panna młoda i pan młody chwytają luźne końce materiału i po wyciągnięciu dłoni mocno zaciskają węzeł. Innym wariantem jest pozostawienie dłoni połączonych przez chwilę, aby cieszyć się i celebrować stan głębokiej wspólnoty oraz z dumą zaprezentować go gościom. Po tym małżeństwo uznaje się za przypieczętowane i para młoda może się pocałować – zapewne u Celtów było podobnie, a Wikingowie z pewnością również nie byli niechętni pocałunkowi.

Przy okazji: rytuał wiązania dłoni bardzo chętnie łączy się z ogrzewaniem obrączek, innym również bardzo starym zwyczajem ślubnym, podczas którego wszyscy goście przed przysięgą małżeńską mają możliwość ogrzania pierścionka poprzez dotyk. Jest to szczególnie piękne i osobiste, gdy w ślubie bierze udział niewiele gości.

Włączone w ceremonię humanistyczną – Handfasting

Moment, w którym pary łączą dłonie, można indywidualnie uzgodnić z humanistycznym celebrantem. Przed wymianą obrączek czy raczej po niej? W połączeniu z przysięgą małżeńską lub obietnicą? Można również połączyć dłonie na zakończenie ceremonii. Niezależnie od tego, węzeł podczas handfasting wyraża głębokie uczucie panny młodej i pana młodego.

Tradycyjny handfasting: Wstążka zostaje położona na dłoniach

KUP TERAZ OBRĄCZKI ŚLUBNE ONLINE

Zaprojektuj własne pierścionki za pomocą naszego konfiguratora.

Łączenie dłoni: bardzo osobisty zwyczaj

Skoro już przy zawiązywaniu węzła do handfasting istnieją różne warianty – a węzeł w kształcie leżącej ósemki cieszy się dużą popularnością – możliwości, jak można urozmaicić ten rytuał, są jeszcze większe. Co by było, gdyby humanistyczny celebrant wyjaśniał gościom ślubnym poszczególne etapy handfasting podczas jego wykonywania? Zapewne nie każdy gość zna ten zwyczaj. Muzyka również jest pięknym pomysłem, aby umilić humanistyczną ceremonię. Czy zagra się ulubioną piosenkę pary młodej, klasyk ślubny, czy też pasującą do tematyki muzykę średniowieczną, zależy wyłącznie od osobistych gustów. Kiedy pary łączą dłonie, jeden z rodziców lub świadek również może przeczytać odpowiedni tekst.

Ślub humanistyczny: Para młoda podczas ceremonii ślubnej

Wstążki i akcesoria

Wybierając wstążki do połączenia panny młodej i pana młodego – a także ich liczbę – można postąpić całkowicie według własnego gustu. Podczas gdy jedna para może docenić piękną wstążkę prezentową z artykułów plastycznych lub delikatną wstążkę satynową, u innej pary może być ich znacznie więcej: można bowiem przeplatać ze sobą kilka wąskich wstążek. Ktoś może pozwolić każdemu gościowi podpisać wąską wstążkę imieniem lub osobistym słowem – wstążki można je również wysłać już wraz z zaproszeniem – a następnie spleść je podczas ślubu. Szeroka wstążka z materiału, bogato haftowana cytatem ślubnym, jest również piękną alternatywą. Zwyczaj staje się jeszcze bardziej wzruszający, gdy wstążką jest kawałek materiału z historią. Co by było, gdyby to był koronkowy fragment sukni matki panny młodej lub krawat dziadka, który niestety nie może już uczestniczyć w humanistycznej ceremonii?

Po ceremonii wiele par znajduje w swoim mieszkaniu honorowe miejsce dla węzła, który w osobisty sposób wyraża ich więź. Niezależnie od tego, czy zostanie on po prostu zawieszony, czy elegancko oprawiony, czy wkomponowany w samodzielnie wykonaną kolaż, czy też wykorzystany jako dekoracja stołu podczas wyjątkowych okazji – możliwości są nieograniczone.


Poprzedni post Następny post